Tað rýkur og fýkur

Yrking eftir Mikkjal Dánjalsson á Ryggi (1879-1956)

Lagið er eftir Jóhan Kallsoy (1892-1973)

1. Tað rýkur og fýkur,
og norðættin strýkur
um stálfrysta jørð,
og veturin harði
nú dregur frá læri
:/: sítt svíðandi svørð. :/:

2. Hann oysir og froysir,
úr gronini goysir
snjóflykrur og hagl
og guvandi glaður.
Hvør vattleysur maður
:/: má blása í nagl. :/:

3. Tað rínur og hvínur,
og óveður týnir
mangt lívið av fold,
og fossarnir frysta,
og ravnarnir rista
:/: sítt frísuta hold. :/:

4. Tað dynjar og stynjar,
og áin seg brynjar
í blankasta málm;
hin hávaksni tindur
um høvur sær bindur
:/: ein skínandi hjálm. :/:

5. Tað rasar og vasar
um eygur og nasar,
tað kylir á kinn.
Har tekja er yvir,
um sprungur og rivur
:/: tað trokar seg inn. :/:

6 Tað brakar og knakar
um kleyvar, og klakar
á skrindum í dal.
Smáfuglar seg gremja,
meðan flykrurnar fremja
:/: sítt kátasta spæl. :/:

7. Tær dansa og kransa
um heyggjar og stansa
á fonn eina stund;
so aftur við øði
og villari frøi
:/: tær leika um sund. :/:

8. Tær flúgva og smúgva,
í snúður sær snúgva;
ólúgvandi alv
tær tykjast at eiga.
Av hamri tær breiða
:/: ein fjallhøgan skalv. :/:

9. Tær herja og berja,
so lívið at verja
er ilt fyri menn,
enn verri hjá seyði;
hin óttandi deyði
:/: hann glettir á tenn. :/:

10. So letur um vetur –
tað verður tó betur:
Tá sólin fær mátt,
hann stingur í slíðra
sín brand og má fíra
:/: og fellur í fátt. :/: