Ongantíð vart tú borin á lógvum

1. Ongantíð vart tú borin á lógvum,
tú fórt ikki úr skúla við prógvum,
ongantíð hevur tú sitið í flógvum
sessum og bara dusað tær.

2. Legði til brots, tá tú vart so frægur,
baldist á sjónum og royndist sum maður,
árini slitu, tí strævin var dagur,
nú hevur heilsan svikið teg.

Jú tú, jú tú, víst ert tú aftur
– jú tú, jú tú, jú mín sann –
vigaður og funnin ov lættur,
tú hevur altíð bakkað fram.

3. Stendur tú nú her sum ein hundur,
pikkar á dyrnar og væntar eitt undur.
Kom aftur seinni, tí her er fundur!
Aftur ein kreppa fyri stavn.

4. Fundurin lokin og úrslitið skrivað:
Alt ov leingi hevur tú livað
yvir evni og brúkt, sum teir siga,
yvir gevind og meir afturat.

:/: Jú tú, jú tú, víst ert tú aftur
– jú tú, jú tú, jú mín sann –
vigaður og funnin ov lættur,
tú hevur altíð bakkað fram. :/: